Op 30 juli 2026 kwam Nirmal 'Nimsdai' Purja om het leven bij een lawine op Broad Peak. Hij was 43 jaar.
Ik moest meteen denken aan de beelden die ik eerder zag van Nimsdai. Aan zijn lach op de top. Aan de enorme bergen waar hij op afging. Aan de vastberadenheid waarmee hij Project Possible aanging, een missie die op voorhand voor onmogelijk werd gehouden.
Maar vooral aan één beeld dat me is bijgebleven. Een klimmer ligt hoog op de berg en heeft zuurstof nodig. Zonder hulp redt hij het waarschijnlijk niet. Nimsdai geeft zijn eigen zuurstoftank. Geen overleg. Geen garantie dat het goed afloopt. Hij doet het.
Dat beeld bleef bij me. Want daar zie je iets van iemand wat je niet kunt bedenken of plannen. Op zo'n moment komt naar buiten wie je bent.
Wat mij raakte in zijn verhaal
Toen ik 14 Peaks: Nothing Is Impossible zag, keek ik in eerste instantie naar de prestatie. Veertien bergen boven de achtduizend meter in zes maanden en zes dagen. Een record dat bijna acht jaar had gestaan, werd in één keer verbroken. Maar hoe langer ik naar zijn verhaal keek, hoe minder het voor mij over het record ging.
Nimsdai had iets in zich waardoor hij bleef gaan. Hij zag een mogelijkheid en ging ervoor. Hij kreeg onderweg te maken met vergunningen, omstandigheden, tijd en alles wat bij zo'n onderneming komt kijken. Toch bleef hij bewegen.
Dat herken ik.
Je kunt een richting voelen zonder te weten hoe de hele weg eruitziet. Je zet de volgende stap. Dan nog één. Soms komt de opening pas wanneer je al onderweg bent. Dat was ook wat ik in Project Possible zag. Hij wist niet van tevoren precies hoe alles zou lopen. Hij ging.
En onderweg gebeurde er iets met de mensen om hem heen.
Je neemt mensen mee in wat je zelf durft te leven
Nimsdai klom met een team van Nepali klimmers. Zij stonden niet naast het verhaal. Zij waren onderdeel van het verhaal.
Dat werd misschien wel het duidelijkst op K2, in de winter van 2021. Een volledig Nepalees team bereikte als eerste de top van K2 in de winter. Bij de laatste meters liepen ze samen naar boven, arm in arm, zingend. Dat beeld zegt voor mij veel.
Nimsdai wilde de wereld laten zien waartoe Nepalese klimmers in staat waren. Zijn eigen missie verwoordde hij later als het zichtbaar maken van de Big Mountain communities en het inspireren van mensen om in zichzelf en hun dromen te geloven. Hij gebruikte zijn eigen positie om anderen zichtbaar te maken.
Dat vind ik een andere vorm van kracht.
Wat gebeurt er wanneer je helemaal voor iets gaat?
Er zit iets fascinerends in mensen die een verlangen zo serieus nemen dat ze bereid zijn er alles voor te geven. Niet omdat het makkelijk is. Juist omdat het dat niet is.
Nimsdai kwam uit Nepal, diende als Gurkha en later bij de Britse Special Boat Service. De discipline die hij daar ontwikkelde, nam hij mee de bergen in. Zijn leven kreeg vervolgens steeds meer vorm rond het klimmen. Hij bleef zijn grenzen verleggen.
In 2019 besloot hij alle veertien achtduizenders te beklimmen. Dat lukte in zes maanden en zes dagen. Later keerde hij terug naar de bergen en beklom hij de veertien toppen opnieuw, zonder aanvullende zuurstof.
Maar ergens onderweg veranderde ook de betekenis van wat hij deed. Het ging steeds meer over de mensen achter de bergen. Over gidsen, dragers en teams. Over de mountain communities die al generaties lang verbonden zijn met die bergen.
Hij wilde dat daar meer erkenning voor kwam. Hij zette zich daar ook buiten het klimmen voor in, onder meer via de Nimsdai Foundation en projecten voor berggemeenschappen.
En dan is er die zuurstoftank
Ik kom steeds terug bij dat beeld. Omdat het zo eenvoudig is. Iemand heeft hulp nodig. Jij hebt iets wat hij nodig heeft. En je geeft het.
In de bergen worden dingen soms heel helder. Er is geen ruimte voor een lange afweging. Je weet wat er nodig is en je handelt.
Dat beeld zegt voor mij misschien meer over leiderschap dan alle records bij elkaar.
Want wat doe je wanneer er werkelijk iets op het spel staat?
Wie ben je dan?
Je kunt iets voor jezelf bereiken en het toch groter maken dan jezelf
Dat is wat ik uiteindelijk uit zijn verhaal meeneem. Nimsdai heeft ongelooflijke dingen voor zichzelf bereikt. Maar zijn verhaal bleef daar niet.
Zijn successen werden ook een manier om anderen mee te nemen. Om te laten zien wat mogelijk is. Om mensen uit Nepal en andere berggemeenschappen een groter podium te geven. Zijn eigen woorden zijn daarin veelzeggend:
"My mission has always been to raise the name of the Big Mountain communities, inspire people to believe in themselves and their dreams and to work hard to achieve their new possible."~ Nimsdai Purja
Dat is voor mij waar leiderschap interessant wordt.
Wat gebeurt er met jouw kracht wanneer die niet alleen over jou gaat?
Wat wordt er mogelijk voor anderen omdat jij jouw plek inneemt?
De berg
Op 30 juli ging het mis op Broad Peak. Een lawine trof de expeditie. Nimsdai en negen andere klimmers kwamen om het leven. De zoektocht naar de lichamen duurde weken.
Ik vind het moeilijk om daar een mooie betekenis aan te geven. Een berg is een berg.
Hij is niet te controleren. Niet door Nimsdai. Niet door iemand anders. En toch ging hij steeds weer.
Dat was zijn leven.
Wat blijft
Ik denk aan de jonge mensen die nu naar de bergen kijken. Aan wat er gebeurt wanneer je iemand ziet die uit jouw wereld komt en daar staat waar je hem misschien nooit eerder had zien staan.
Dat kan iets openen. Een mogelijkheid. Een ander beeld van wat er voor jou is weggelegd.
Misschien is dat uiteindelijk wat Nimsdai heeft achtergelaten. Niet alleen de records. Niet alleen de beelden van de toppen. Maar een groter beeld van wat mogelijk is voor de mensen die na hem komen.
Hij klom zodat zijn mensen niet langer in de schaduw hoefden te blijven.
Waar zet jij jouw kracht voor in?
En misschien is dat wel de vraag die zijn leven bij mij achterlaat. Niet alleen voor wat jij wilt bereiken. Ook voor wat er dankzij jou voor anderen mogelijk wordt.
Dat is de erfenis die ik in zijn verhaal zie. En die blijft.
Dank je Nimsdai, voor alles wat je hebt laten zien, voor wat je hebt gegeven en voor wat je in beweging hebt gebracht. Ik zal je blijven herinneren.