Toen ik 14 Peaks: Nothing Is Impossible zag, bleef één scène bij me. Hoog op de berg treffen ze een klimmer aan die zonder zuurstof zit. Zonder hulp redt hij het waarschijnlijk niet. Nimsdai Purja heeft bij zich wat die ander op dat moment nodig heeft en geeft zijn eigen zuurstof weg.
Dat raakte me. Op zo’n hoogte is zuurstof geen gebaar. Je hebt die zuurstof zelf nodig om te kunnen overleven. En toch is er midden in zijn eigen missie blijkbaar ruimte om te zien wat een ander nodig heeft en daarnaar te handelen.
Nimsdai beklom in zes maanden en zes dagen de veertien hoogste bergen ter wereld. Een missie die vrijwel onmogelijk werd geacht en die hij niet voor niets Project Possible noemde. Toen ik de documentaire begon te kijken, was het natuurlijk die prestatie die mijn aandacht trok. Maar hoe langer ik keek, hoe minder het voor mij over veertien bergen en een record ging. Ik raakte gefascineerd door de kracht waarmee deze man geloofde in wat hij voor mogelijk hield en vervolgens zijn hele leven daarachter zette.
Project Possible
Veertien bergen boven de achtduizend meter. Zeven maanden. Terwijl het vorige record in jaren werd gemeten. Er was geen enkele garantie dat het zou lukken. Geld was er niet vanzelf, vergunningen moesten geregeld worden, het weer trok zich niets aan van zijn planning en onderweg veranderden de omstandigheden voortdurend.
Wat me daarin fascineerde, was dat zijn bestemming veel helderder leek dan de weg ernaartoe. Nimsdai hoefde blijkbaar niet vooraf te weten hoe ieder probleem opgelost zou worden om te beginnen. Hij belde, regelde, trainde, klom, improviseerde en zocht een andere weg wanneer een deur dichtging.
Dat herken ik in hoe grote dingen soms ontstaan. Er kan iets zijn waarvan je diep van binnen weet: daar ga ik voor. Terwijl je tegelijkertijd geen idee hebt hoe je van hier naar daar gaat komen. Je ziet nog niet alle stappen, weet niet wie je onderweg gaat ontmoeten en hebt geen garantie dat het lukt. Toch is er voldoende geloof om te beginnen.
Daar ligt voor mij het verschil tussen iets graag willen en je werkelijk verbinden aan wat je wilt creëren. Geloof alleen brengt je de berg niet op. Op een gegeven moment vraagt wat je voor je ziet ook om commitment: trainen, handelen, keuzes maken, risico nemen, opnieuw beginnen en blijven bewegen wanneer de werkelijkheid anders loopt dan je had bedacht.
Nimsdai deed precies dat. Niet vanuit de zekerheid dat hij de uitkomst kon beheersen, maar vanuit een bijna onwrikbaar geloof dat het mogelijk was.
De energie waarmee je ergens instapt
Wat me in 14 Peaks minstens zo raakte als de fysieke prestatie, was de energie tussen de mensen. De omstandigheden waren extreem en de uitputting soms van hun gezichten af te lezen. Tegelijkertijd zag je humor, kameraadschap, plezier en een gezamenlijk vuur.
Nimsdai bracht duidelijk meer mee dan een plan. Zijn overtuiging, levenslust, moed en enorme drive waren bijna door het scherm heen voelbaar. En dat deed iets met de mensen om hem heen.
Daar moet ik vaak aan denken wanneer ik zeg: alles is energie en alles is bewustzijn.
We kennen het allemaal. Iemand komt een ruimte binnen en voordat er veel gezegd is, is er al iets voelbaar. Spanning, vertrouwen, levenslust, terughoudendheid, vuur. Wat in ons leeft, komt mee in hoe we aanwezig zijn en werkt door in de mensen met wie we samen zijn.
Dat zie ik ook in leiderschap. Iemand die zelf diep verbonden is met wat hij wil creëren, brengt iets anders in een groep dan iemand die alleen probeert een doelstelling te realiseren. Geloof kan aanstekelijk zijn. Plezier ook. Moed ook. Soms ziet iemand een mogelijkheid zo helder dat anderen zichzelf ineens ook iets anders zien doen.
Bij Project Possible werd dat heel concreet. Nimsdai klom niet alleen. Nepalese klimmers waren essentieel voor de missie en zijn werk werd steeds nadrukkelijker verbonden met erkenning voor de mensen en gemeenschappen achter het hooggebergte. Zijn eigen ambitie en de kracht van het team liepen door elkaar heen.
Vuur kan vuur aansteken.
Vol commitment, zonder garantie
Misschien is dat wel wat mij het meest fascineert aan de naam Project Possible. Mogelijkheid is iets anders dan zekerheid.
Een berg laat zich niet commanderen. Het weer verandert, het ijs verandert, een lichaam kan anders reageren dan verwacht, geld kan opraken en een route die gisteren haalbaar was kan vandaag te gevaarlijk zijn. Hoe groot je geloof of commitment ook is, er blijft een werkelijkheid bestaan die je niet beheerst.
En toch kun je alles doen wat van jou is om te doen.
Nimsdai trainde, organiseerde, zocht financiering, regelde vergunningen, bouwde een team, veranderde zijn plannen wanneer dat nodig was en bleef klimmen. Dat vind ik een fascinerende combinatie van daadkracht en overgave: volledig gecommitteerd zijn aan een bestemming en tegelijkertijd leven met het feit dat je de uitkomst niet bezit.
Dat raakt ook aan hoe ik zelf naar creatie kijk. Je kunt een verlangen hebben, een richting voelen en daar werkelijk voor kiezen. Je kunt je aandacht, energie en handelen ermee in lijn brengen en alles doen wat binnen je vermogen ligt. Maar ergens houdt jouw deel op.
De rest ontstaat in de ontmoeting met het leven.
Je doet wat van jou is om te doen. En het Leven doet de rest.
Groter dan je eigen missie
En dan kom ik toch weer terug bij die zuurstoftank.
Juist omdat Project Possible zo extreem was. Alles draaide om tijd, fysieke capaciteit, omstandigheden en het bereiken van die veertien toppen. Midden in zo’n missie is wat je bij je draagt kostbaar.
En toch gaf Nimsdai op dat moment zijn zuurstof aan iemand die het nodig had.
Daar komen voor mij dingen bij elkaar die we soms onnodig tegenover elkaar zetten. Enorme ambitie en menselijkheid. Je eigen bestemming en verantwoordelijkheid voor een ander. Voluit voor iets gaan en tegelijkertijd verbonden blijven met een groter geheel.
We hebben allemaal iets tot onze beschikking. Niet letterlijk een zuurstoftank, maar wel kracht, kennis, positie, geld, toegang, tijd, invloed of energie. Wat we daarmee doen krijgt juist betekenis wanneer er iets op het spel staat.
Dat is ook waarom macht mij zo interesseert. Niet als iets wat kleiner moet worden, maar als iets waarvan we ons bewust kunnen worden en dat we kunnen inzetten. Je kunt groot denken, veel verlangen en volledig gaan voor waarvoor je hier bent, terwijl je kracht tegelijkertijd dienstbaar kan zijn aan iets wat verder reikt dan jezelf.
Project Possible kreeg ook daarin een betekenis die verder ging dan de veertiende top. Nimsdai zette zich in voor meer zichtbaarheid en erkenning van Nepalese klimmers en de Big Mountain communities. Wat begon als een bijna onvoorstelbare persoonlijke missie kreeg daarmee ook een collectieve doorwerking.
Dat is voor mij het ripple effect. Wat één mens leeft, kan iets veranderen in wat anderen voor mogelijk houden. Niet doordat iemand vertelt hoe groot ze moeten dromen, maar doordat ze iemand zien die daadwerkelijk gaat.
Wat me bijbleef
Als ik terugdenk aan 14 Peaks, zijn het uiteindelijk niet de getallen die als eerste terugkomen. Ik herinner me het vuur. Het plezier. De enorme fysieke kracht. Een bijna absurd groot doel en een mens die bereid was daar alles achter te zetten, zonder vooraf te kunnen weten of het zou lukken.
En ik herinner me die zuurstoftank.
Misschien juist omdat daarin voor mij zoveel samenkomt van wat kracht kan zijn.
Je bestemming voluit leven. Je eigen vuur serieus nemen. Alles geven aan wat door jou heen vorm wil krijgen. En midden in die beweging wakker genoeg blijven om te zien dat jouw kracht nooit alleen over jou hoeft te gaan.
Vol commitment. Zonder garantie. Verbonden met iets dat groter is dan jezelf.
Dat is wat Project Possible bij mij wakker maakte.
En er blijven twee vragen bij me hangen: wat zou ik aangaan als ik werkelijk geloofde dat het mogelijk was? En wanneer er iets op het spel staat, waar geef ik mijn zuurstoftank aan weg?
