Hoog op de berg komen ze een klimmer tegen die zonder zuurstof zit. Zonder hulp overleeft hij het niet. Nimsdai Purja geeft zijn eigen tank weg, zonder overleg, zonder garantie, zonder aarzeling. Op dat moment begreep ik wat zijn verhaal werkelijk laat zien.
Ik keek de documentaire Project Possible: Purja beklom in zeven maanden de 14 hoogste bergen ter wereld, een missie die iedereen onmogelijk achtte. En toch bewees hij het tegendeel. Wat me sindsdien niet loslaat, is hoe zijn verhaal laat zien dat alles energie is, en dat jouw energie het veld om je heen organiseert.
1. Alles begint met geloof
Purja zag een weg waar anderen beperkingen zagen. Maar het was niet alleen een kwestie van overtuiging. Hij liep al vroeg tegen concrete obstakels op. Voor elke berg had hij toestemming nodig van de betreffende overheid, en niet elke vergunning werd meteen verleend. Hij bleef contact houden. Geduldig. Aanhoudend. Totdat er een opening kwam.
Zo kan het gaan. Wanneer je een visie hebt en je koers hebt bepaald, weet je van tevoren nooit precies hoe het loopt. Je hebt je geloof, je focus en de acties die je neemt. De rest ligt buiten je invloed. Een gezegde vat het mooi samen: je kunt de plant niet laten groeien, je kunt hem alleen water geven.
Purja bleef water geven. Hij paste zijn schema aan, organiseerde eromheen, liet zich niet tegenhouden. Toen hij begon, wist hij niet zeker of alle 14 toestemmingen zouden komen. En toch bleef hij bewegen vanuit het vertrouwen dat het zou lukken. Vlak voordat het hopeloos leek, terwijl hij al onderweg was, kwam de bevestiging. Precies op tijd. Dat is wat vertrouwen doet: het houdt je in beweging totdat de weg zich toont.
Dat geloof werkte aanstekelijk. Zijn team ging verder dan ze voor mogelijk hielden, gedragen door dezelfde overtuiging dat het kon. En midden in alle ontberingen was er plezier. Samen gaan voor waar je je toe geroepen voelt, maakt het leven des te rijker.
2. Het geheel boven jezelf
Terug naar die scène. Purja geeft zijn eigen tank weg, zonder aarzeling. Zijn leven op het spel. Hij handelde vanuit zijn hart, zonder zekerheid over hoe het zou aflopen. Maar door wie hij is, kon hij niet anders. Dat vond ik ontroerend om te zien.
Écht leiderschap vraagt soms iets van je. Het geheel boven jezelf stellen, vanuit je waarden en wie je bent. En precies daar, waar anderen afhaken, laat een echte leider zien wie hij is.
3. Loslaten wie je dacht te moeten zijn
Purja laat iets zien wat ik herken als een van de moeilijkste dingen in leiderschap: loslaten wat vertrouwd is. De zekerheid, het comfort, de controle, het verlangen om alles te beheersen. Soms is de aanpak die je ver heeft gebracht, precies wat je volgende stap in de weg staat. Dat erkennen, en dan toch loslaten, vraagt lef.
4. Vertragen om te kunnen richten
In de bergen kun je niet zomaar doorlopen. Je leest de omstandigheden, het weer, het ijs, hoe je lijf aanvoelt. Je wacht op het juiste moment. En dan ga je. In leiderschap werkt het net zo. Eerst intunen op jezelf, dan op wat er om je heen speelt, ook voorbij wat zichtbaar is. Aanwezig zijn. En dan handelen.
5. Leiderschap dat voedt
Wat me het meest bijbleef, was de lach op de top. Ze waren uitgeput en tegelijk volop aanwezig. Purja gaf zijn zuurstof weg zonder te weten wat hij terugkreeg, vanuit een diep vertrouwen op het leven. Dat het goed zou komen. Dat er een oplossing zou zijn.
Dat is wat een missie doet die je in je botten voelt. Het verbindt mensen. Het geeft energie, ook als het zwaar is. Purja moedigde zijn team aan, deelde zijn ervaring en hielp anderen verder, niet alleen naar de top, maar naar de beste versie van zichzelf. Dat noem ik jouw Game of Life voluit spelen. En dat is aanstekelijk.
Dáár raakt het de kern: alles is energie. Niet je woorden of je plannen bewegen het meest, maar de energie van waaruit je leeft. Die straalt af op alles, je team, de timing, de hulp die precies op tijd komt. Wie vanuit vertrouwen en heelheid leidt, zet het hele veld in beweging.
Mijn reflectie
Wat me in Purja raakte, is dat hij geen concessies deed aan wie hij was om te kunnen leiden. Hij was volledig zichzelf én hij haalde het beste uit zijn team. Zijn échtheid versterkte de verbinding en de resultaten.
Purja kende die spanning ook. Doorgaan terwijl je niet weet of het lukt. Je eigen kompas volgen terwijl de wereld om je heen twijfelt. Je waarheid leven terwijl de omgeving iets anders vraagt. Elke keer opnieuw kiezen voor wie je bent. Dat is waar leiderschap van gemaakt is.
Purja koos zijn eigen kompas. Elke keer. En dat had een ripple effect op iedereen om hem heen. Zo werkt het ook in organisaties: jouw staat van zijn wordt de norm. Wat jij durft te leven, nodigt anderen uit hetzelfde te doen.
ReflectieWaar geef jij je zuurstoftank aan weg? En waar houd je hem nog vast?
"My mission has always been to raise the name of the Big Mountain communities, inspire people to believe in themselves and their dreams and to work hard to achieve their new possible."~ Nimsdai Purja, High altitude expedition leader