Toen ik 14 Peaks: Nothing Is Impossible zag, bleef vooral één scène bij me. Hoog op de berg komen ze een klimmer tegen die zonder zuurstof zit. Zonder hulp overleeft hij het niet. Nimsdai Purja geeft zijn eigen zuurstoftank weg.
Dat raakte me. Niet alleen omdat het zo'n ongelooflijk moment is op zo'n hoogte. Maar omdat je daar iets ziet wat je niet kunt bedenken of voorbereiden. Op zo'n moment komt naar buiten wie je bent.
Nimsdai beklom in zes maanden en zes dagen de veertien hoogste bergen ter wereld. Een missie die voor onmogelijk werd gehouden. Maar hoe langer ik naar zijn verhaal keek, hoe minder het voor mij over die bergen en dat record ging.
Het ging over de energie waarmee hij zijn weg ging.
Alles begint met geloof
Nimsdai zag een weg waar anderen vooral beperkingen zagen. Dat betekende niet dat alles voor hem openlag. Voor iedere berg had hij toestemming nodig. Niet iedere vergunning kwam vanzelf en soms leek het erop dat een volgende stap niet mogelijk was.
Toch bleef hij contact houden. Hij bleef vragen. Hij paste zijn planning aan en ging ondertussen door met wat wél kon. Hij wist niet hoe het precies zou lopen. Hij bleef gaan.
Dat vind ik mooi aan mensen die ergens echt voor gaan. Je hoeft niet te weten hoe de hele weg eruitziet. Soms wordt de volgende stap pas zichtbaar wanneer je onderweg bent. Dat was ook wat ik in Project Possible zag. Hij wist niet van tevoren precies hoe alles zou lopen. Hij ging.
En onderweg gebeurde er iets met de mensen om hem heen.
Het geheel boven jezelf
En dan kom ik weer terug bij die zuurstoftank. Iemand heeft hulp nodig. Nimsdai heeft wat die ander nodig heeft en geeft het weg. Hij weet niet hoe het voor hemzelf zal aflopen. Toch doet hij het.
Dat vond ik ontroerend. Omdat het iets laat zien over leiderschap wat veel verder gaat dan prestaties. Soms vraagt het leven iets van je wat niet alleen over jou gaat. Dan wordt zichtbaar waar je werkelijk voor staat.
Niet in wat je zegt dat belangrijk voor je is. Maar in wat je doet wanneer het erop aankomt.
Loslaten wat je ver heeft gebracht
Wat ik ook interessant vind aan zijn verhaal, is hoeveel hij onderweg moest loslaten. De zekerheid. Het bekende. De controle over hoe het zou lopen.
Dat geldt niet alleen voor iemand die een berg beklimt. Ook in leiderschap kan iets wat je ver heeft gebracht op een bepaald moment niet meer passen bij waar je naartoe beweegt. Je manier van werken. Je manier van sturen. De overtuiging dat jij degene moet zijn die het allemaal weet en draagt.
Dat loslaten is niet altijd gemakkelijk. Maar soms merk je dat je verder wilt en dat je niet meer op dezelfde manier verder kunt. Dan begint er iets te verschuiven.
Eerst voelen, dan bewegen
Op een berg kun je niet zomaar doorgaan omdat je dat hebt besloten. Je kijkt naar het weer. Naar het ijs. Naar de route. Je voelt hoe je lichaam eraan toe is. Soms wacht je. En dan komt het moment waarop je gaat.
Dat herken ik ook in mijn eigen werk. Niet alles hoeft direct opgelost of besloten te worden. Soms is het eerst nodig om stil te worden en werkelijk waar te nemen wat er gebeurt.
In jezelf.
In de ander.
In het veld ertussen.
Daar komt vaak iets boven wat je vanuit je hoofd niet had kunnen bedenken. En dan weet je ineens: nu.
Leiderschap dat voedt
Wat me ook bijbleef, was de energie in het team. Ze waren uitgeput. Het was zwaar. En toch was er zoveel plezier, verbondenheid en enthousiasme. Dat vond ik bijzonder.
Want je kunt mensen niet meenemen naar een plek waar je zelf niet bereid bent te gaan.
Nimsdai deelde zijn ervaring, moedigde anderen aan en gaf mensen om hem heen ruimte om mee te groeien. Er zat iets in zijn manier van aanwezig zijn waardoor anderen groter konden worden in wat ze zelf durfden.
Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van leiderschap. Niet dat jij degene bent die alles kan. Maar dat wat jij in jezelf leeft, ook iets bij anderen kan openen.
Alles is energie
Daar kom ik steeds weer bij uit. We kijken gemakkelijk naar wat iemand doet. Naar zijn strategie, zijn resultaten, zijn woorden. Maar wat mij steeds meer bezighoudt, is wat daaronder ligt.
Vanuit welke plek leef je?
Vanuit angst? Vanuit controle? Vanuit de behoefte om iets te bewijzen?
Of vanuit een diep vertrouwen in wat voor jou klopt?
Je hoeft dat niet uit te leggen aan de mensen om je heen. Ze voelen het. Je team voelt het. De mensen met wie je werkt voelen het. De manier waarop je aanwezig bent, werkt door.
Dat is wat ik bedoel met: alles is energie. Niet als iets zweverigs, maar heel concreet. De energie van waaruit jij leeft, heeft invloed op wat er om je heen gebeurt.
Mijn reflectie
Wat me in Nimsdai raakte, is dat hij geen concessies leek te doen aan wie hij was om te kunnen leiden. Hij volgde zijn eigen kompas. Hij wist waar hij voor ging en bleef daar dicht bij. En tegelijkertijd haalde hij het beste uit de mensen om hem heen.
Je kunt voluit gaan voor wat door jou heen wil leven en tegelijkertijd ruimte laten voor wat er door een ander heen wil leven. Daar zit voor mij de kracht van leiderschap.
En misschien is dat ook waarom zijn verhaal me zo bijblijft. Niet alleen omdat hij veertien bergen beklom. Maar omdat zijn energie iets in beweging zette bij de mensen om hem heen.
Dat is voor mij het ripple effect. Wat jij werkelijk leeft, blijft niet alleen bij jou.
Reflectie
Waar geef jij je zuurstoftank aan weg?
En waar houd je hem nog vast?
"My mission has always been to raise the name of the Big Mountain communities, inspire people to believe in themselves and their dreams and to work hard to achieve their new possible."~ Nimsdai Purja, high altitude expedition leader